سحر امینی

نامش «سحر» و لقب خانوادگی اش «امینی» است. چهارم بهمن ماه سال 1370 به دنیا آمد. انتخاب اولش «مدلینگ» نبود. کار در رشته های هنری را با نقاشی در دانشگاه آغاز و رفته رفته جای پایش در دنیای تئاتر باز شد. استعداد بی نظیر او در ارائه حرکات نمایشی به قدری بالا بود که در همان روزهای ابتدایی حضورش در تئاتر دانشگاه، جایزه بهترین بازیگر زن را در تئاتر «بین المللی دانشگاه کرمان» که بعد از تئاتر «فجر» از مهم ترین برنامه های نمایشی است، از آن خود کرد. در همان رفت و آمدهای دنیای تئاتر بود که خانمی متوجه استعداد بی نظیر او در کارهای «مدلینگ» و «ژست گیری» شد و لباس های سنتی را در اندام فوق العاده اش زیباتر از آنچه هست، دید. امروز دو سال است که به صورت حرفه های کار «مدلینگ» را انجام می دهد و به داشتن استعداد ذاتی در این زمینه تاکید زیادی دارد. از نظر او تنها یک چشم رنگی و یک چال روی صورت فاکتورهای مناسبی برای مدل شدن نیست و به وجود چیزی به نام یک نگاه خوب، یک ژست متفاوت و یک فیزیک بی نظیر تاکید زیادی دارد. با ژورنال ها، برندها و مجموعه های مختلف مانتو، شلوار، شال و روسری تا به امروز کار کرده و روی انتخاب افرادی که با آنها همکاری می کند، حساسیت زیادی به خرج می دهد. پیشنهاد های کاری اش برای لباس های شب و مهمانی را رد کرده و دلش نمی خواهد  با توجه به سخت گیری های موجود در ایران، خدشه ای بر پرونده شغلی اش بیفتد. به ادامه دادن این حرفه علاقه زیادی دارد، برای «سحر» حرفه «مدلینگ» تا جایی با خون و پوستش آغشته شده که حتی در ایستادن های عادی و روزمره هم ژست های فوق العاده ای دارد. از نظرش کار کردن در جایی که همه خود را مدل دانسته، قواعد طبیعی بودن و به اصطلاح «نچرالیسم» را زیر پای گذاشته و به قیمت چندین بار زیر تیغ جراحی رفتن خود را مدل می کنند، خجالت آور و به نوعی توهین محسوب می شود. پیشنهادهای کاری زیادی از کشورهای مختلف مانند دبی و استرالیا داشته اما نمی خواهد بی گدار به آب بزند. به کارهای گزیده اما با کیفیت اعتقاد زیادی داشته و اعتماد به طرف مقابل را در راس امور قرار می دهد. آرزو دارد روزی فضا برای انجام کارهای بهتر و حرفه ای تر در ایران ایجاد شده و همه چیز روی روال درستش پیش برود. آن زمانی را که هر کس بنا بر استعداد ذاتی و درونی اش مشغول انجام فعالیت های حرفه ای است انتظار می کشد و به جمله «هر کسی را بهر کاری ساختند» ایمان دارد. با سادگی و فروتنی آغشته به شرم و حیا می گوید:" نه اینکه من خودم را در این کار حرفه ای بدانم، اما مدل شدن چیزی است که باید در فیزیک بدن فرد وجود داشته باشد. تمرین و ممارست می خواهد و بدون خلاقیت پیش نمی رود. باید در طبیعت فرد تعریف شده باشد نه اینکه با زدن بر در و دیوار درونی و نهادینه شود." ایرانی بهتر، مردمی آشنا به مد و جای گیری این حرفه را به گونه ای تخصصی تر با تمام وجودش خواستار است.
گزارش : خانم صدف فاطمی